Adalia
Ze wikkelt haar tragische momenten strak om haar nek
En ze hangt zichzelf ermee wanneer ik probeer mij af te sluiten
Want ze wil weer in haar leven stikken
Het inademen zoals een dodelijk gif
Ze huilt
Want ze is de weg kwijt
En ze weet zelfs niet wat ze wilt
En haar ogen worden koud
En ze vraagt de wereld om haar te laten gaan
Maar ik laat haar niet gaan
Ze leeft en ademt in een wereld dat haar naar haar knieeën bracht
En nu ben ik verslaafd aan haar omdat dat meisje net als mij is
En ik ga weer in haar leven stikken
Ik ga het inademen als een dodelijk gif
Ik wil alleen maar tot haar komen
Voordat ze haar laatste adem uitblaast
Ze huilt
Want ze is de weg kwijt
En ze weet zelfs niet wat ze wilt
En haar ogen worden koud
En ze vraagt de wereld om haar te laten gaan
Ze huilt want ze is de weg kwijt
En ze weet niet eens wat ze wilt
En ze verstopt zich helemaal alleen
In de pijn die ze niet wilt laten gaan
Kijkend hoe haar leven voorbij gaat
Dat al kijkend door haar waterige ogen
Maar ik zal libellen achtervolgen vanachter haar donkere luchen
Tot de dag dat ze overlijdt
